گاهی روبروی آیینه ی کوچک خانه ام می ایستم و با چشم هایی سرشار از امید به موهای سپید و استخوانهای بیرون زده ی گونه هایم و دستهایم می نگرم و با لبخندی به خود تنها جمله ی حک شده تو در وجودم ، را تکرار می کنم ...

تو می توانی

" من می توانم "

سالها پیش با صدایی به لطافت چکامه و ظرافت گلبرگهای گل سرخ آشنا شدم ...

و این صدا مرا در مسیری گذاشت که داغترین ضربه های روزگار در خود ذوبم کرد

و اما شنیدن هر کلامش نقشی تازه در من باقی گذاشت ...

کاش می توانستم قصه ی آبدیده شدن را با شما قسمت کنم

وقتی مبتلا به سرطان باشی ....

امید را در هر لحظه به لحظه ی زندگی ات مزه می کنی ...!!!

این جا محل تجسس نیست ...

این جا تنها دل من نقش می زند ...؟!؟!؟!

سلام

گاهی اوقات بعضی از دوستان به من می گن چرا نوشته هات حذف می شن می خو ام بگم ، من تا به الان هیچ نوشته ای را پاک نکردم و فقط از انتشار اونها تو صفخات دنیای مجازی جلوگیری کردم ، من وقتی شروع به نوشتن می کنم از دلم می نویسم و دل نوشته ها هیچ وقت دروغ نمی شن ...

ممنون که نوشته ها م را می خونید ...نادیا